Churchtown

Kinderegg slik som Kinderegg SKAL være!

2010-02-25T01:54:00.001-08:00

PS: "Tingen" inni var tilsvarande stor!

15 min Dusjartikkel (Normaldistanse)

2010-02-22T11:43:00.000-08:00

I dag våkna eg opp i Slovakia. Medan eg stod i dusjen tenkte eg at Dobbeldusjen min nok følte seg litt aleine der han stod mellom alle kvinneartikklane. Eg gjorde ei kjapp oppteljing og ende på 13-1 i favør jentene. Med andre ord eit forsmedelig tap, eller skivebom som skiskyttarane ville sagt. I morgon trur eg at eg skal ta føre meg badet. Rekne med at Voksen og Deoen skal slå godt i frå seg der. Berre smørarane gjer jobben sin...

Februarsong

2010-02-21T05:53:00.000-08:00

"Faste" spalter (Geir hadde rett) kalles faste nettopp forde dei kjem igjen og igjen. Det byrjar å verta seint i februar, men det får halda. Denne månaden har generelt våre prega av arbeidsvegring, og då blir diverre ikkje bloggen prioritert.

Denne månaden skil seg frå dei føregåande månadane med at det denne gongen ikkje fyljar med ljod. Det var, innanfor dei kunnskapane eg har om data, umogleg å spore opp ljod til denne songen. Songen heitar Februar. (Sjokkert?) Artisten er kanskje meir overraskande vår alles Janove Ottesen. (Kaizers vokalist for alle uvitande) Songen vart laga i samband med eit forsøk på soloplate i 1997, altså før både Kaizers og "Francis' Lonely Nights," men har i følgje rykta aldrig vorte gjeven ut. Om nokon les dette og sitt på opptak så skal det meldast!

Janove Ottesen - Februar

Det er februar måned,

me later som om det er sommer og sol, august

Eg ga deg en løvetannkrans,

du bar 'an på håvvet, og du ga meg eit kyss

Dagane kommer og går,

ingenting består, la tidå gå

Ingen vits å hoppa av en karusell,

jordå går rundt likevel

Det slår meg kor raskt

du kommer tilbake til virkelighetens tid

Når alt eg vil er å ha tilbake den

sommaren som er forbi

Dagane kommer og går,

ingenting består, la tidå gå

I mårå blir fort nok i går

og i går er allerede historie nå

Gud spele trommer på taket

Det snør, det regner og hagle

Alt på en gong, vinden hyle

Eg stod ved enden av en regnbue

Februar, februar, klatra på en regnbue

Februar, februar, og du var med

Februar, februar, gikk øve alle skyene

Februar, februar, kor det alltid er sommar og sol

"Walk like an egyptian"

2010-02-15T05:05:00.000-08:00

På onsdag var eg på konsert med verdas beste liveband. Det var heilt fantastisk, men sidan Geir allereie har skive den skrytebloggen, (Du kan lesa han her) skal min handle om ein annleis observasjon frå same arrangement.

Eg er jo så godt som avhaldsmann, men har ikkje problem verken sjølve eller med andre som nyt alkohol i små mengder. Likevel er det dei som alltid skal drikke, og alltid skal drikke heile tida. Ein stad eg ikkje forstår kvifor ein absolutt må drikke er på konsert. Eg spør meg om ljoden blir betre med 2 i promille? Ok, det var dårlig gjort. Det er sikkert digg å innta noko forfriskande i løpet av dei 2,5 timane konserten varer, og det er mogleg at det er prisane Folken har på brus som gjer at eg ikkje "drikk" sjølve. Det som kanskje irriterar mest er at det er dei same folka som snubler fram og tilbake etter drikke heile tida. Når dei gjer det følgjar dei ølstien. Denne stien går stor sett alltid forbi den staden eg står, og samtlige skal sjølvsagt få sin månadlege behov for "human touch" dekka medan dei slafsa seg forbi. For å komma til poenget skjer det fascinerande fyrst og fremst når dei øltørste skal frakte sine 0,5 litere med seg fram til scenekanten igjen. Glaset skal høgt i været som i ein evig skål før ølkureren "human touch'er" seg av garde. Så til alle dykk som måtte leve med The Bangles i 1986: The egyptian is still walking, og han kjem til ein konsert nær deg!

ABC til Sjølvironi

2010-01-29T09:55:00.001-08:00

"Eg bloggar, altså er eg"

2010-01-20T13:57:00.000-08:00

I dag hadde eg eigentlig tenkt meg på skitur. Det blei med tanken... Heldigvis er det tanken som tel. Dessutan lærte eg i dag at tanken har stor innverknad på livet i seg sjølve. Renè Descartes (1596-1650) gjorde nemelig den "oppdaginga" at sanning er å finne i nettopp: "Jeg tenker, altså er jeg." Greit å vete at eg er til, sjølv om det ikkje blei skitur...

Skryteblogg til Anders

2010-01-19T09:37:00.000-08:00

Ei ellers hard og hektisk helg vart avslutta med hyttetur for huskyrkjeleiarane frå sundag til mandag. Som vanlig når me skal på hyttetur i huskyrkjesamanheng vart denne lagt til Casa de la Lende. Då me kom ned gjekk det ei stund før me fekk fyr i peisen, Alex prøvde seg med fuktig ved, men så snart det spraka i peisen sette me i gang med å tenka på våren 2010. Det gjekk relativt kvikt å sameinast, og eg håper at dei gode tankane som kom fram kan bli sette ut i live. Etterpå var det mat, og dermed fekk eg briljert litt på kjøkkenet. Kvelden enda framføre tven kor me såg Kung Fu Hustle. Rimelig lite innstilt på å stå opp tidlig kom me oss i seng sån ca. klokka 01.00. Eg vakna igjen kl 10.00 og det er då me kjem til poenget.

Mot all forventning var faktisk frokosten klar då eg kom ned i stova. Anders hadde laga frokost til oss, og dessutan hatt tid til å stå 20 min ute i vedbua forde døra smalt igjen etter ham, og hantaket er på utsida. Slik innsats skal det gjerast stas på! Veldig bra jobba!

Januarsong

2010-01-13T09:43:00.001-08:00

Det byrjar å bli i det seinaste laget, men eg held fram "spalta" eg byrja på i desember, og songen for januar er nettopp "January" av Paolo Nutini. Skotsk/italienaren som kanskje er mest kjent for sin song om "New Shoes," men som her sutrar over kor kaldt det "kan" væra i januar. Det passe jo glimrande sidan me no er i januar, og det i tillegg er rimelig kaldt der ute. Nutini høyres kanskje noko grautete ut, dette var det beste opptaket eg fant, men det er som vanlig lyrikken som betyr noko.

Paolo Nutini - January

-45° ++

2010-01-03T09:29:00.000-08:00

For tida er det ukristelig kaldt ute.

Då er det fint å ha nokon å varme seg på...

Aggresjon over dårlig refleksjon

2009-12-15T11:27:00.000-08:00

Dette innlegget er eit resultat av at eg treng å få ut aggresjonen mot alle dei som trur det er krise om Noreg ikkje tek VM-gull i Handball.

Om me skal sjå realistisk og nøytralt på det laget som representera oss i VM kontra det som vann OL i sommar så treng du ikkje være mensakandidat for å sjå at sentrale spillere, om ikkje stjernene sjølve, no er borte. Katja og Gro takkja for seg etter OL, og då vil det være idioti å ikkje anerkjenne at når me mista playmakeren og den kanskje beste distanseskyttaren vår så er ikkje det "berre berre." I tillegg til Katja og Gro så er jo Lunde-Borgersen ute med skade. (Kan gjære comeback i semien) Også ho spiller sentralt i bana.

Desse er borte og slikt tek faktisk tid å erstatte!

Summa summarum vil det seie at av dei som var soleklart best på sentrale posisjonar i sommar er det berre Tonje Larsen og Tonje Nøstvold som er tilbake. Larsen slit med dårlige knea og spiller i all hovudsak kun forsvar, medan Nøstvold ikkje klarar å finne vegen til nettmaskene.

Heller ikkje dei som på mange måtar skulle erstatte dei gamle stjernene har fått full klaff. Anja Edin kom inn som eit spanande talent, og blei "verdsberømt" i Noreg for backhand målet i oppkjøyringskampen mot Kina for ein knapp månad sidan. I VM har ho til no våre ein svak skygge av sin eigen oppskrytthet. Fomlar med ballen, og det som før VM var fiffig "kunst" av høg klasse ebbar no ut i feilpasninger eller frikast.

Det einaste kanskje ljospunktet me har fått til no er at Camilla Herrem (frå Sola) virkelig har slått til, og sett sjølvaste kontredronninga Linka i skyggen.

Nå gjeld det å få skikk på forsvaret slik at me kan få fleire kontringar, og så får me gjæra det besta me kan og sjå kor langt det held.

PS: Og Hergeirsson skal heller ikkje måtte svara på spørsmål om å gå av berre forde me ikkje hente heim "buttå." Det blir for dumt! Han har jo våre i jobben i eit halvt år og bør kanskje få noko meir tillit enn det! (Dessutan er han Kleppbu)

I ingenmannsland

2009-12-14T05:38:00.000-08:00

Sist onsdag gjennomførte eg den siste eksamenen dette semesteret, og no har eg altså juleferie. Då eksamenspeset framleis stod på brukte eg tidsklemma som unnskyldning for ikkje å blogge så ofte. No tek eg meg sjølve i å tenke akkurat det same. Ein skulle jo tru at fri skulle bety at eg opplevde mykje, men det er ikkje tilfellet og derfor er det ikkje så mykje "å skrive heim om." På mange måtar er dette ei veke som ikkje burde eksistert. Sjølve fundamentet i vekeplanen er å vente. Ulidande venting på at veka skal fly avgårde. Eit ingenmannsland. Trur eg skal finne fram idioten igjen. Kanskje den får tida til å gå...

Desembersong

2009-12-03T13:21:00.001-08:00

Desember er ein månad som mange forbinder med jul. Som eit resultat av kjøpefesten blir også musikken me høyrar prega av jula. Eg vil derfor anbefale ein song som også handlar om desember, men som forteljar om ei stemning ut over jula. Den er ein desemberklassikar for meg, og om også du er ein slik som gjerne sparer julefølinga til 3-4 dagar før julafta kan dette være god avlastning frå julepeset.

Fyrst og fremst er desember ein mørk månad. Allereie i november merkar me korleis nettene blir lengre og lengre, men det er først i desember at dette altomslukande mørket dominerar heile månaden. I tillegg byrjar kulda å komme for fullt. "Klimakrisa" har ordna det slik at dei virkelig kalde nettene, dvs med frost, ikkje kjem før i desember. Når været er på denne måten passer det ypperleg å sitte inne å varme seg, eller være ute i kulda for deretter å gå inn i varmen. Ein god kopp kakao og ei eller ein å varme seg på. Om me er virkelig heldige kan me sitta å sjå på snøen utanfor, og innerst inne så kjennar me i dette augeblikket at livet ikkje er så verst. (til tross for den økonomiske byrden som dominerar desember) Det er fint det.

Desembersongen er laga og framført av Dance with a Stranger frå Kristiansund. Gruppa vart stifta i 1984 og det mest kjende medlemet er kanskje Øivind "Elg" Elgenes som deltok i "Det store korslaget." Gamlingen, som er grunnen til at eg oppdaga denne songen, er veldig glad i Forde Alnæs sine gitarkunster. (Mest av alt forde dei har spillt saman) Songen heitar "Long December Nights" og er ein vakker stemningsmelodi om å holde fast på dei kjende og kjære gjennom den mørke tida. Enjoy!

Dance with a Stranger - Long December Nights:

Kalendertid

2009-11-30T12:43:00.000-08:00

Då var årets julekalender i hus. I år, som i fjor, blir den sponsa av mor, og eg må seie meg særskilt nøgd med årets utgåve!

Spesielt detaljen på det siste bilete varmar ein del i hjarta. Bra jobba modern! Slikt vart det innlegg av!

Deutchland über alles...

2009-11-26T09:45:00.000-08:00

Eksamensførebuingane held fram, og i dag har eg lest om ein gamal kjenning frå tysktimane på ungdomsskulen og vidargåande. Nemlig ingen ringare enn Otto von Bismarck. For alle dei som ikkje veit kven han var så samla han dei tyske småstatane (Utanom Austerike) slik at kong Vilhelm I av Prussen kunne kalle seg keisar Vilhelm I av Tyskland i 1871. Når Vilhelm I døyr overtek sonen Fredrik III som kun regjerer i 99 dagar før han døyr av uhelbredelig kreft. Heldigvis, ikkje for Bismarck, har også Fredrik III ein son, og dermed overtek Vilhelm II keisarmakta. Han har eg alltid trudd var ein kjernekar, men der tok eg feil. Det feilbiletet skuldar eg på åra i Ålesund kor eg må ha vorte utsett for propaganda. I motsetnad til Bismarck likar ålesundarane Vilhelm II ganske godt. Han sponsa nemlig gjennreisinga av byen då den brann ned i 1904. Bismarck er ikkje like fornøyd og det inntrykket er gjensidig. Uroen dei i mellom endar med at Bismarck går av i 1890. Dessutan er det Vilhelm II som dannar alliansen med Austerike-Ungarn som gjev den maktforskyvinga i Europa som får fatale følgjer når skota fell i Sarajevo i 1914.

Vår mann for dagen er likevel Bismarck. Det står respekt i å leggje til rette for det riket som på sine fyrste 74 år tapar og får skulda for ikkje mindre enn to verdskrigar. Bra jobba Otto...

PS: Eg veit at overskrifta er malplassert tidsmessig, men det skal du ikkje tenkja så mykje på. Om du mot formeining gjer nettopp det så kan eg forsvara meg med at dette tross alt var byrjinga som etter kvart ført til det der.

Ferdinand meg i...

2009-11-25T05:20:00.001-08:00

Om ditt inntrykk av denne bloggen er at det i det siste har våre langt mellom innlegga, kan du krona deg med titelen "særdeles observant." Grunnen til det er at eg 9 desember skal ha den siste eksamenen i dette semesteret. All tida går dermed med til å lese, og akkurat dei siste dagane har eg berika meg i Wienkonferansen, framveksten av liberalismen og middelklassen samt 1848 revolusjonane. Det går for så vidt greit, men det har etter kvart vorte eit irritasjonsmoment at ALLE dei kongelige på denne tida plent skal heite Ferdinand. Me har ein Ferdinand av Spania, ein Ferdinand av det Habsburgske rike (Austerike og Ungarn) og ein Ferdinand av Sicilia. Det einaste som skiljar dei frå kvarandre er det romerske talet som kjem etter navnet. Akkurat no er hovudet ganske tungt, men eg har eit mål om at dei forskjellige kongane skal væra plasserte når dagen er over. Dei neste dagane skal etter planen også innehalde strengt regulerte leseøkter så eg kan ikkje lova noko nytt innlegg på ei stund. I morgon er det den italienske og tyske samlinga som står på menyen, så om det finnes eit spor av festlighet i det emnet så spørst det om det ikkje blir eit innlegg likevel. Om ikkje, så på gjensyn...

Two down, one to go

2009-11-20T09:24:00.000-08:00

Eg har den siste veka våre rimeleg oppteken med eksamenskjøret og dermed har det vorte lite tid til blogging. Som overskrifta så varsomt opplys, er eg no over halvvegs og er i grunnen ganske nøgd med det. I dette innlegget skal eg prøve å oppsummere "alt" det dykk har gått glipp av:

På onsdag laga eg ein heilt utrolig god middag. Det burde i grunnen vorte eit heilt innlegg av det, men for at matpraten ikkje skal bli for dominerande på bloggen så blir det altså nemnt i ein bisetning. Det var kyllingfiletar som stod på menyen og med god hjelp frå den nye komfyren vår vart dei perfeksjonert til ein ytterkant. Gudd! (Sjå bilete)

På torsdag var det blodtapping, ei frivillig gjerning eg utførar av den enkle grunnen at "alle skal få." Før sjølve blodtappinga byrjar, må eg fylle ut eit skjema om korleis tilstanden min er. Frisk og rask som eg er, prototypen på menneskje, så blir det litt kjeisamt for meg. Det er sikkert greit for dei som har kreft eller nokon i familien med hepatit B eller kva fillen det heitar, men for meg blir det ikkje spesiselt gjevande. Heldigvis har dei krydra "testen" med nokre vittige spørsmål. Eg må til dømes svara på om kor vidt eg har skifta sexpartner den siste veka, og om eg har motteke pengar eller dop som gjengjeldelse for sex, eller om eg har hatt seksuell omgang med ein mann. Festlig med andre ord!

Frå eit blodig emne til eit anna... Det gjeld sjølvsagt den nye Twilight filmen som for tida får ALT for mykje oppmerksemd i media. Berre det faktum at den er skapt burde for skaparen kvalifisere til ein kongolesisk rettssak med døden til følgje. Likevel blir det for oss "ikkje akkurat medlem av fanklubben folka" mogleg å glede oss når kinoanmeldingane kjem. Dagbladet klaska til med ein 2er, medan VG var så pass rause at dei lira av seg ein 3er. Eg ler høgt og lenge!

Som eit ps kan det også nemnas at eg no har endra på innstillingane slik at alle dei anonyme kidsa også kan kommentere...

Fasikenkake

2009-11-12T07:54:00.000-08:00

Eg tenkte med meg sjølve at no var det på tide med litt "matprat" på bloggen. Dette innlegget skal derfor handle om ei kake, fasikenkake, som i grunnen er ein fantastisk samlebetegnelse for ein type bakeverk som ellers ville ta ganske lang tid å utdjupe. (Derfor gjer eg det for deg) Det heile byrjar som ein historie frå mor mi sin barndom. Hennar mor, mi mormor, må vel kunne seiast å være ein sånn heilt grei kjøkkenslave. Ho lagar verkeleg god mat, men i følgje mi eiga mor har ho våre mindre heldig når det kjem til bakeverk, og spesielt kaker. Det var stort sett alltid noko gale. Enten hadde kaka steikt for lenge, eller så hadde kaka sokke saman på midten. Den aller vanligste reaksjonen når mormor opna døra til steikeomnen blei derfor: "Nei fasiken!" Etter kvart blei fasiken namnet på alle kakene mormor laga, og etter som uttrykket har gått i arv kan eg i dag dela det med deg. For å oppsummera er altså ei fasikenkake ei random kake som ikkje vart slik ho skulle. Du treng altså ikkje lenger forklare for selskapet kva som gjekk gale, du kan berre presentere kaka som ei fasikenkake. Vel bekomme...

1000 kr spørsmål

2009-11-11T05:16:00.000-08:00

Kolokviegruppa frå Kverneland skulle på forelesning sist torsdag då me kom over denne glimrande parkeringa på P-Vest ved UiS. For dei som er lokalkjente kan det også nemnast at me eigentleg skulle i Hulda Garborg, men at me måtte parkera lengst mogleg vekke frå der me skulle ha forelesning. Det er nemelig ikkje akkurat flust med p-plasser på UiS for å sei det på den måten.

Vekas 1000 kr spørsmål er like vell som følgjer: Kvifor eit kjønn har kvinna som tydelig står bak dette mesterverket av ei parkering?

Her har noko gått gale, men kven står bak er det store spørsmålet?

Svaret kan merkast med kodeordet kvinne og leggast til som svar i kommentarfeltet under. Dei heldige vinnarane kan krona seg med stor innsikt på område "kvinner i trafikken."

Ein festlig Kreasjonist, med meir

2009-11-05T14:46:00.000-08:00

På "request" frå ein kjenning enda eg opp med eit djupdykk i Kent Hovind sine seminar. For alle dykk som ikkje veit kven Hovind er så er han ein amerikansk evangelist som formidlar trua si gjennom å fremme Kreasjonismen. For dei som ikkje veit kva kreasjonisme er, så er det ein samlebetengnelse på ei lære som arbeidar ut i frå at alt som står i Bibelen bokstavlig talt er sant. Det medfører blant anna at jorda er omlag 6200 år gammal, og at Adam levde så lenge at han kjende faren til Noah. (For meir: http://www.drdino.com/media-categories.php?c=seminars&v=10) Grunnen til at det blir blogg av dette er sjølvsagt forde Hovind kjem med eit fantastisk festlig argument eit stykke ut i det første seminaret: (Beklagar så mykje ovanfor eitspråklige lesarar)

"The moon is moving further away from the earth every day. This of course, means that it used to be a lot closer. If you start to move the moon closer you create a problem because the moon is responsible for the tides. You see that if the moon was closer, the tides would be higher. There is a law called the Inverse Square Law. (the force of attraction between two objects is inversely proportional to the square of the distance between them) If the distance is 1/3, the force of attraction between two objects is 9 times greater. (1/3 inverted is 3/1. 3^2=9) If running the math on this, you would find out that the moon and the earth would have been almost together about 1.4 billion years ago. This fact alone puts the age of the Earth/Moon system at less than 1.2 billion years max. (Wikipedia claims the earth to be 4.54 billion years old) If the moon was orbiting right above the earth, at least that explains what happened to the tall dinosaurs... They got "Mooned" to death..."

For at det som tross alt er min blogg ikkje skal leva på vitsar frå andre, har eg også med eit døme frå røynda. Min far presterte nemelig ein morgon å ynskje meg: "A good mooning." Hm... det var vel eigentlig ikkje ein del av dagsplanen min, men når du seiar det på den måten...

Ei ufrivillig oppgåve, samt ein slask av rang

2009-11-04T12:01:00.001-08:00

I dag måtte eg ut på det ærefulle oppdraget det er å hente min minste bror Lars. Han er ein slask. Grunnlaget mitt for å gje han tittelen slask grunnar i at han er overbevist om at det å bli køyrt rundt omkring er ein grunnleggjande menneskjerett og at bensin ikkje er dyrt i det heile tatt. Når eg var like gammal som han er no, ja eg veit det er slik gammle folk seiar, så blei eg stort sett henvist til å gripe apostlane fatt. Då eg var på veg dit eg skulle henta han fekk eg ein sterk trang til å laga kvalme. Planen min var å seie/gjære følgjande: "Hey! Jesus sitt jo i forsette, så du må sitja bak!" Diverre blei det aldrig noko av, sikkert forde eg er ein vaksen og ikkje ein slask, men episoden var like vell med klar margin festlig nok til å ende sine dagar på bloggen.

På vandring i bloggens mørke bakgate...

2009-11-02T14:02:00.000-08:00

"Dei som utfordrar seg sjølve, skapar sine eigne vegar."
- quote: Erik Lerdahl

Eg vart utfordra av Tonje til å gjære følgande:

Nr. 1: Skriva ned 10 ting om meg sjølve
Nr. 2: Leggja ut eit bilete over eit godt minne, samt greia ut om kvifor.

Eg tek generel avstand frå kjedemail og/eller liknande opplegg. (Dvs. dette)
Eg snakka ganske høgt, også i samanhengar kor det ikkje er sømmelig.
Eg har sterke tvangstanker når det gjeld tall. Partall er konge, mens oddetall er ondskapen sjølve. T.d gjeld dette voluminnstilling, antall ruter i margen osv...
Eg er virkelig dårlig når det gjeld å hugse navn på personar eg helsar på.
Eg har ein tendens til å irritere meg over småting.
I diskusjonar/debattar tek eg ofte enten eit nøytralt standpunkt eller det motsette av det alle andre seier.
Eg et stort sett berre dobble brødskiver, og dei MÅ passe saman.
Eg er i overkant stolt av å kunne kalle meg for ein ekte Jærbu.
Eg kan være ganske skeptisk til nye ting.

Til slutt kjem den verkelig klamme delen, og dette minnet er i grunnen ganske ferskt. Det har ikkje noko med at eg har dårlig langtidsminne, men enkelt og greit forde det symboliserar det som den siste tida har våre kanskje det mest sentrale i dei kognitive prosessane mine.

Eg utfordrar Geir og Anders...
(Vær frie til å berre gje balla)

A different point of view

2009-11-01T08:05:00.000-08:00

Ei stund tilbake, for ca. 3 veker sidan, gjennomførte eg den første eksamenen dette semesteret. (Examen paedagogicum) På førehand hadde eg våre igjennom ei leseveke i god gamal gestapostil, men kjende dagen før dagen at eg i grunnen sleit med å få ting til å festa seg der oppe. Denne kjensla vart kraftig forsterka då eg fekk utdelt oppgåvehefte. Testen bestod av 20 oppgåver kor av 15 måtte væra korrekte for å stå. Fire timer seinare hadde eg svara på 17 oppgåver, og visste at eg hadde tippa/skrive bullshit på 4 av dei. Med andre ord tilsa statistikken og tidligare erfaringar at det berre var å krone seg sjølve med tittelen "kontekongen." Eg var ganske langt nede og kjende på ei føling av å ha fått veldig dårlig betalt i forhold til arbeidet som var lagt ned i førevegen. To veker seinar fekk eg veta at konten skulle væra tidlig i januar, og dermed førebude eg meg på å måtte lese i romjula sjølv om Tonje var heime. I veka som gjekk kom resultatet og det synte til min store overraskelse at eksamenen var bestått. Sidan det har eg våre rimelig høgt oppe, og til tross for at 21,6% av kursdeltakarane strauk så går eg i grunnen med ei kjensle av at den eksamenen kanskje var litt for lett! Rart med det altså...

Back to the Future...

2009-10-31T04:46:00.000-07:00

Der ikkje lett å forlate nokon som ein er glad i, det var noko eg fekk erfare tysdag denne veka då eg sette meg på bussen frå Martin til Bratislava. Sjølve avskjeden går med god margin inn under kategorien trist, og det er i grunnen alt ein kan seie om emne utan at dette innlegget blir for svett. Sjølve bussturen var heller ikkje så behagelig og tankene vandret stort sett tilbake heile turen igjennom.

Då eg kom til Bratislava blei opphaldet noko kortare enn det hadde våre på veg ned. Eg kunne omtrent hoppe frå buss til buss, og dette var eg i grunne godt nøgd med. Då eg kom ombord i bussen til Wien blei eg møtt av ein liten og kupert bussführer som kun snakka tysk. Eg har jo hatt tysk på skulen og glimta til med eit "zum Wien, bitte." Heldivis forstod han kva eg sa, og kontra med å spørje om eg var student. Det var eg jo, så då eg svara ja fekk eg tilbake det eg trudde var eit spørsmål om verifikasjon. Eg svara jo som sant var at det hadde eg ikkje, men då stilte han berre spørsmålet sitt ein gong til. Denne gongen kjente eg igjen orda som: "Wie alt ist do?" (Kor gammal er du?) Tall var mi absolutt sterkaste side av skuletysken så den klarte eg greit. Endelig var spørsmålsrunden over og han byrja å skrive ut billetten. Alt virka ok, men plutselig blanda ho som satt i sete bak bussführeren seg inn, og spurte på engelsk om kvifor ho som attenåring og student ikkje hadde fått det same tilbodet. Då slo førarprinsippet inn og vår venn bak rattet løyste den litt pinlige situasjonen med eit konkret "ich verstehe nicht." (eg forstår ikkje) Med andre ord fungerte det slik i dette diktaturet at trynefaktor i stor grad avgjorde kven som fekk studentprisar.

Ei anna bemerkning som er verdt å leggje merknad med når det gjeld bussreiser i austen er nettopp prisane. I løpet av mi reise betalte eg for 4 forskjellige billettar, kor av to og to av dei gjekk over den same distansen. Like vell kosta aldrig billettane det same...

Hotellet i Wien var allereie bestilt og turen ditt gjekk med taxi, noko som skulle visa seg å væra dyrare enn sjølve hotelloppholdet berre for ein veg. Til saman var det med andre ord dobbelt så dyrt å kjøyre taxi som å sove på hotell. Hotellet var for så vidt heller ikkje noko å skryta av, men det var i alle fall billig. Middagen blei unnagjort på ein kinesisk restaurant. Det var ikkje berre enkelt å bestille mat når dei tilsette snakka engelsk med ein heller uklar kinesisk/austerikisk aksent. Det blei i alle fall mat til slutt, og eg kunne leggja meg god og mett.

Det er mogleg at kunstnaren som har denn utstillinga i Wien her har måla fritt etter taxiprisane i byen?

Som eit siste kapittel av denne reisa mot vestligare vindar kan det nevnast at eg har tavngstankar når det gjeld ting som kan gå gale på reise. Derfor trappa eg opp på flyplassen i Wien ikkje mindre enn 3 timar før flyet skulle gå. Eg var sjølvsagt den fyrste som sjekka inn, og hadde derfor god tid til å sulle rundt.

Resten av reisa er som dei seiar; historie...

Språkproblem

2009-10-26T06:43:00.001-07:00

No har eg våre og bytta ein fotball som ikkje ville holda på lufta, i ein butikk der slovakisk er det einaste språket det blir konversert i. Så vidt eg veit, snakkar eg ikkje særskilt mykje slovakisk. Ergo språkproblem. Heldigvis kjem ein langt med vifting/peiking, og dessutan hadde eg jo kviteringa å støtte meg på. Klarte etter ei stund å få fram bodskapet eg hadde på hjarta, og kunne gå frå butikken med hovudet høgt heva og ein ny fotball under armen... Var faktisk så "oppesen" at eg slo av ein drøs med ei gamal dame eg traff på vegen heim. Lett!

Kulturkrasj

2009-10-24T01:43:00.000-07:00

Når ein kjem til nye stader i nye land må ein alltid være førebud på å møta nye kulturer og anderledes måtar å gjære ting på. Til no hadde eg ikkje fått så mange slike møter, men fredag kveld møtte eg eit sært døme på dette då eg og Tonje rusla rundt i Martin sentrum. Plutselig kom ein slovak sykklande mot oss. Tilsynelatande med normal oppførsel, men når eg ser betre etter oppdagar eg det som i ettertid har svekka mi tru på den slovakiske mannens evne til å reprodusere seg sjølve. I staden for å sitte på sete, denne relativt mjuke saken som er festa til ein eiga stong opp av sjølve ramma, veljar den slovakiske mannen i staden å sitte på stanga. (sjå biletet) Diverre vart eg så satt ut at eg ikkje fekk toke eit bilete, men eg har heimemekka eit alternativ som tydeliggjær dette sviket mot den menneskjelige evna til å formeire seg...

hm... skeptisk?

Mykje å gjæra?

2009-10-21T06:18:00.000-07:00

Med dette innlegget har eg byjra bloggkariera mi, som ein respons på all den "viktige" informasjonen eg sitt på og som berre MÅ ut i verda... Det kan også ha noko med eit vist press frå ei enormt kraftfull kjelde! (Evt at eg akkurat no ikkje har noko anna å ta meg til...)